GRAND RAID CRISTALP 2001
De Grand Raid Cristalp -
The REAL Alpine Nightmare
Arnie Suykerbuyk
S.O.S. Kinderdorpen
Op 19 augustus verreden Ely (een collega van mij) en ik de Grand Raid Cristalp
in Zwitserland om geld in te zamelen voor S.O.S. Kinderdorpen. S.O.S.
Kinderdorpen geeft al ruim 50 jaar wereldwijd weeskinderen en verlaten kinderen
opnieuw ouders, broertjes, zusjes en een huis in een dorp en is opgericht in
1949 en is een particuliere, niet-overheidsgebonden organisatie. Het doel is
zoveel mogelijk weeskinderen en verlaten kinderen ongeacht hun nationaliteit,
geloof of huidskleur een nieuw en blijvend thuis te bieden en ze in hun eigen
land en cultuur voor te bereiden op een onafhankelijk bestaan. Over de hele
wereld zijn er ruim 390 S.O.S. Kinderdorpen in meer dan 130 landen. In het
totaal maken ongeveer 350000 kinderen en volwassen dagelijks gebruik van de ruim
1100 S.O.S.-voorzieningen. Sinds 1949 hebben al meer dan een half miljoen
kinderen een kans gekregen op een nieuwe toekomst.
Grand Raid Cristalp - GRC
De Grand Raid is een jaarlijkse mountainbike race die plaats vind in het
zuidwesten van Zwitserland (in het kanton Valais/Wallis). De race start in het
plaatsje Verbier (een bekend skioord nabij Sion) en de finish ligt in Grimentz.
Onderweg worden vele andere bekende skioorden aangedaan. De wedstrijd gaat over
een lengte van 131km en loopt van Verbier, waar om 6:15 uur in de ochtend
gestart wordt, naar La Tzoumaz - (super)Nendaz - Veysonnaz - Les Collons/Thyon
2000 - Hérémence - Mandelon - Evolène - Eison/Saint Martin - La Vieille -
Grimentz. In deze tijd worden 5000 hoogte meters overwonnen. De Cristalp heeft
de naam de allerzwaarste mountainbike race in de wereld te zijn zowel fysiek als
mentaal, het meeste van zijn deelnemers eisend. Het behalen van deze wedstrijd
wordt dan ook als een grootste prestatie beschouwd en zal bij vele mensen
respect afdwingen. Het is een beetje vergelijkbaar met het behalen van de
Elfstedentocht.
Het grote probleem welke deze tocht zo zwaar maakt is niet het feit dat het 131km over 5000 hoogte meters is want iedere goed getrainde fietser kan dat halen. Nee, je moet het parcours op hun tempo afleggen en dát sloopt je vooral mentaal daar het bijna onmogelijk lijkt de controle punten te halen binnen de tijd! Voor de deelnemers die niet zo gek zijn de 131km te rijden is er ook nog een ingekorte variant die start in Hérémence en loopt over 76km. Ook hier wordt om 6:15 uur gestart. De Grand Raid is sinds de eerste editie in 1990 ieder jaar gehouden in augustus. Sinds dien komen ieder jaar meer en meer mountainbikers op het evenement af die hun krachten eens willen beproeven op de Zwitserse bergen. Dit jaar waren er zo'n 5500 racers aan de start van 23 nationaliteiten en in de leeftijd van 15 tot 70 jaar samen als een grote familie. Maar voordat ik ons verslag vertel ga ik eerst een stukje terug in tijd, naar het moment dat het idee voor deelname aan de Cristalp geboren werd!
De voorbereiding
Ergens in februari komt 's middags Ely het lab op stormen, met een boekje in z'n
handen en fonkelende ogen. Prompt kwam trots de mededing dat hij van plan was te
gaan deelnemen aan de Grand Raid Cristalp en laat me het programmaboekje zien!
Nog voordat Ely kon vragen of ik mee wilde had ik al "JA IK WIL"
gesproken wat eigenlijk best wel "eng" klonk maar het plan van
deelname was anyway's geboren! Een weekje later bleek, na rond vragen aan andere
bikende vrienden dat verder iedereen voor de eer bedankte, de watjes! Eind
februari waren de aanmeldings formulieren op de post richting de
"Organization Committee Grand Raid Cristalp" in de hoop te worden
uitgeloot voor deze zware tocht annex wedstrijd!
23 maart, 2001. De ruiten staan bij thuiskomst van het werk te trillen in de
sponning! Een veel zeggende envelop met de logo van de Cristalp ligt op de mat.
Ik citeer de eerste paar regels uit deze brief, "Your application for the
edition of 2001, which will take place on the 19th of August, has been accepted
(YES, YES, YES). You still have to pay the exact amount for the enrolment fee.
The registration will be firm only when we receive your payment". Snel
navragen bij Ely bleek dat hij ook zo'n brief had ontvangen, dus het kon
doorgaan! Snel maar betalen! Het trainen en de voorbereiding kan nu echt
beginnen. In april en mei worden diverse marathon wedstrijden verreden als
generale repetitie voor de Cristalp, en langzaam komen we beter in vorm.
7 april, 2001. De eerste serieuze trainings rit voor de Cristalp, de ronde van
Vlaanderen voor mountainbikers, 75km. We zijn (Ely en ik meegerekend) met 8 man
sterk op dit evenement afgestormd. Anyway's, om 8:45 vertrokken vanuit Bergen op
Zoom richting Ninoven, waar de start en finish was voor zowel de
toertochtrijders bij de cyclo en ATB. Een drukte van jewelste in Ninoven, toen
we na een klein foutje met grote gevolgen op de Brusselse grote ring, aankwamen.
Ergens op een parkeer terrein achteraf de auto's geparkeerd en fietsen in orde
gebracht, helm op en ja, waar is de inschrijving dan hé? Gelukkig wilde een oud
Vlaams baasje ons helpen, en met hem op kop sukkelde het op een ouwe lullen
vaartje (hoe kan het ook anders), door het centrum van Ninoven! 5km, waren
verreden toen we bij de technische school aankwamen waar de inschrijving, start
en finish was.
Het was intussen 11 uur toe we vertrokken, unaniem gekozen voor de 75km (de
langste) route. De eerste 3 km reden we op met de cyclo rijders waarvan sommige
zich aan de prof ronde van 270km gingen wagen. Al snel gingen we een akker op en
het bont gekleurde gezelschap van 8 mountainbikers veranderde al snel in uniform
blubber-bruin gekleurd gezelschap van 8 mountainbikers. Wat een blubber zeg,
volgens mij is modder in Oost-Vlaanderen uitgevonden. Snelle vlakke stukken
werden met korte klimmetjes afgewisseld. Zo naderde we langzaam Geraardsbergen,
het dorp welke de o zo beroemde muur huisvest. 5km Vóór Geraardsbergen hadden
we de tweede bevoorrading bij een visvijver. Gezien we de komende 20km we de
route van de cyclo rijders zouden gaan volgen (de muur, de kapel-muur en dan de
bosberg) besloot ik m'n fiets een beetje schoon te maken door hem in de
visvijver te gooien. Het resultaat was inderdaad een prachtig schone fiets maar
zonder gesmeerde ketting. Het ding piepte en knarste nu of z'n leven er vanaf
hing! Ons groepje draaide Geraardsbergen in het dáár was dan de muur. De muur,
die 825meter lang is, een zeer oneffen wegdek van kasseien heeft en op een
bepaald stuk zelfs 20% klimt is geen pretje op een mountainbike. Veel medelijden
had ik met de cyclo rijders die met hun smalle bandjes ook over dat gruwelijke
wegdek moesten. We hadden een weddenschap dat ieder die zo moeten afstappen op
de muur een rondje zou moeten trakteren. Helaas heeft iedereen het in een keer
gehaald. Leuk was het wel, veel toeschouwers langs de weg die al het gestuntel,
gekreun met plezier aankeken. Boven aangekomen besefte ik dat ik veel sneller de
muur zou kunnen beklimmen nu ik wist hoe m'n krachten te verdelen, dus terug
naar beneden om nogmaals de muur op te fietsen, iedereen verklaarde me voor gek
op een persoon na, dát was natuurlijk Ely die kon zich niet laten kennen. Weer
beneden aangekomen rustig aan de eerste 450meter begonnen, krachten sparend voor
het gruwelijke 20% stuk. Vlak voor dat stuk loopt de helling even iets minder
steil. Gauw naar een zwaardere versnelling schakelen (van 34/24 naar 34/18 voor
de mensen die het willen weten), vol uit het zadel, de bocht om, en dan vol naar
boven. Met bijna 15km/h vloog ik zowat de andere mensen op de helling voorbij.
Ik hoorde toeschouwers me aanmoedigen, een wielerrenner die ik inhaalde AMAAI
roepen, intussen begonnen de kleuren grauw te worden tot zwart/wit. Halverwege
de klim begon ik in tunnel view te zien, ik begon een alarm signaaltje te horen.
Dat was m'n hartslag meter die waarschuwde voor een hartslag hoger dan 200(!).
Toen ik boven aan de muur op de top van de Geraardberg voor de tweede keer was
aangekomen, was het bijna zwart voor m'n ogen geworden en de hartslagmeter
waarschuwde voor een gevaarlijke 217 slagen per minuut. Ik kan me niet
herinneren dat ik zo'n hoge hartslag heb gehad. Nou, straks tijdens de Cristalp
zal deze misschien nog vaker zo hoog zijn, dus alvast daar maar aan gewent!
Gelukkig stonden twee prachtige blonde meiden van het Red Bull promo team gratis
deze drank uit te delen. Deze stonden daar met zo'n mooi wit doorkijk blousje.
Met de relatief koude wind op de Geraardsberg zorgde dat voor een prachtig
schouwspel van de moeder natuur. Uitzonderlijk lang bleven vele bikers daar
staan uit te rusten! Tijdens de afdaling van de Geraardsberg liep de snelheid op
tot een goeie 68km/h, en verdomme twee wielrenners haalde me net in, iets meer
kracht zetten, en JA, bij die twee in het wiel. Met ruim 72km/h raasde we de
heuvel af. De snelheid zakte op de vlakke weg terug naar een dikke 48km/h, en na
een kilometertje of 2 keken die twee cyclorijders een beetje verveeld om, zo
van, "shit nou hangt die mountainbiker met z'n piepende , knarsende fiets
nog achter ons". Toen kwam de beklimming van de Bosberg. Dit is ook een
kasseien klim van 1300 meter met een stijgings percentage 12%. Het mooie van die
klim is dat je het einde kan zien aan het begin. Halverwege de klim zat ik nog
redelijk fris en die twee cyclorijden begonnen toch we redelijk te hijgen.
Heerlijk was het toen ik een versnelling zwaarder schakelde, uit het zadel kwam,
en er vol overheen versnelde. Even hergroeperen op de top van de Bosberg, en na
3km moesten we weer een modderpad op! Na een kilometer of 15 kwamen we weer op
een weg en het bleek de doorgaande weg naar Ninoven te zijn. Snel kwam het
spandoek "5km" in zicht. Iedereen, cyclorijders en moutainbikers door
elkaar, zorgde voor een grote massa sprint in Ninoven.
Uiteindelijk, terug bij de auto, prijkte een goede 90km op te teller, toch met
21km/h gemiddeld. Moe en voldaan kwamen we weer thuis, en dat was de ronde van
Vlaanderen 2001! Helaas was de schade (door de blubber) ook aanzienlijk aan de
fiets. Het onderste balhoofdlager en de trappers hadden de tocht niet overleeft.
Snel alles repareren want snel zou de tweede "echte" beproeving volgen
in de voorbereiding voor de Cristalp!
5 mei, 2001 was het dan weer zover. Het was de dag van de Shimano fiets
challange in 's Gravenvoeren. Deze tocht telt normaal een dikke 65km onverhard
over zo'n 22 gemene hellinkjes en wordt toch stiekem tot een tocht van de 2de
categorie gerekend (de Cristalp valt in categorie 4 welke de aller zwaarste is
maar dat mocht misschien al duidelijk zijn). We (Ely, Carlo en Elard, welke twee
bikende vrienden van me zijn, en ik), zouden deze tocht gaan rijden. Carlo,
Elard en ik hadden met Ely afgesproken bij McDonnalds in Maastricht. Na een
beetje te laat aangekomen (nouja dik 20 minuten, sorry daarvoor nog Ely), gauw
door naar 's Gravenvoeren wat de massastart van deze rit zou om 11 uur zijn en
we moesten ons ook nog eerst omkleden en inschrijven. Net op tijd hadden we ons
ingeschreven, snel de gratis binnenband opbergen (het zou later gebleken nodig
zijn), en naar de start toe. Precies om 11 klonk het start schot en we konden
weg, althans dat dachten we, want Elard had direct al een lekke achterband, dat
ging goed? Sneller dan snel, de achterband verwisseld en starten maar. Intussen
hadden we "slechts" 600 andere bikers voor ons, en het zou niet
gemakkelijk worden de eerste 20 km door te kunnen rijden.
Het zou een zware rit worden bleek al snel. Het heerlijke zonnetje welke in
Bergen op Zoom en Waalwijk nog scheen was achter een dikke grauwe massa
verdwenen, en de temperatuur was volgens mij niet hoger dan een graad of 10.
Verder was het parcours erg nat en blubberig door het "goede" weer van
de dagen er voor, dus het zou zwaar gaan worden. En dat bleek al in een van de
eerste klimmetjes, afstappen geblazen, de grip was ver te zoeken en anders reed
een andere deelnemer weer in de weg, GRRR, geen lekker begin.
Na een kilometer of 15 begon ik wel een beetje op temperatuur te komen en we
hadden afgesproken dat ieder op z'n eigen tempo zou gaan rijden. Snel waren de
anderen uit het beeld.
Nou moet ik eerst even wat vertellen over de te rijden tijden. Als je binnen
3:30 uur terug was behaalde je goud, binnen 4 uur zilver en daar boven brons.
Verder was de route ingekort van 65km tot 57km vanwege het toen heersende MKz
crisis. Dit gezegd, ging ik dus voor goud, wat al snel een letterlijk natte
droom zou blijken. Ruim de helft van de beklimmingen konden niet gefietst worden
namelijk, wat de gemiddelde snelheid enorm drukte. Toen ik bij de eerste
bevoorrading aan kwam besloot maar door te fietsen, ik voelde me nog fit. Dit
bleek later een grote fout wat een hongerklap was een paarkilometer later mijn
deel en het was ruim 10km strompelen naar de tweede bevoorrading. De anderen had
ik toen al een half uur niet meer gezien. Na zo'n 38km kwam de tweede
bevoorrading en ik besloot toch maar te eten en water bij te vullen, het toch
stiekem zwaar geworden zo alleen. Gelukkig had ik een paar kilometer tevoren bij
een andere biker kunnen aanklampen die een redelijk tempo reed. Na de tweede
bevoorrading begon ik me toch wat zwakker de voelen, nagenietend van de
hongerklap, en bedacht me dat er nog veel werk aan de winkel was voordat ik de
Cristalp zou kunnen fietsen! Ondanks de blubber, koude en honger genoot ik toch
van de snelle (~70km/h) afdalingen, die werden gekruist door snel stromende
beekjes weer direct gevolgd door zo'n gemene klim. Hoe moe je ook bent, het
blijft gaaf! Het beginnen met deze sport al weer 12 jaar geleden is nog steeds
een van de beste beslissingen geweest in m'n leven, ach…Na een tijdje begonnen
m'n benen erg zwaar aan te voelen, en ik had twee redenen daarvoor snel ontdekt.
De eerste was een gelukkige, het was nog slechts 2 kilometer tot de finish! De
tweede was de grootste oorzaak dat m'n fiets erg zwaar trapte, shit een lekke
achter band, en in zicht van de finish. Gelukkig liep de band niet snel leeg en
zou het wel een 2 kilometer volhouden als deze opgepompt zou worden. Snel een
CO2 ampul tevoorschijn gehaald (is een metalen cylinder met 16 gram vloeibaar
CO2. Deze koppel je dan met behulp van een kraantje op het ventiel van de band,
en is de band binnen een fractie van een seconde weer op spanning) en de band
opgepompt. Snel het gas er op en naar de finish toe voordat de band weer leeg
is. Gelukkig hielt de band het tot de finish waar een klein legertje publiek de
uitgeputte bikers verwelkomde! Tof! Even kou leiden in de rij om de fiets af te
laten spuiten en snel terug naar de auto. Tas pakken en gauw een warme douche,
héérlijk! In de feesttent zit ik op de andere te wachten, nadat ik m'n
officiële diploma en bijbehorende T-shirt had opgehaald. De officiële uitslag,
"Arnie Suykerbuyk, rugnummer 746, heeft de 57km MTB afgelegd in 4u 17m 57s
tegen een gemiddelde van 13,258km/u. Hij is 298ste geklasseerd op 608 in het
algemeen klassement en 168ste op 319 in de categorie C (30-35jaar) en behaalt
Brons". Ik ben er persoonlijk niet echt tevreden mee, maar de condities
waren zo slecht, ach het is de Cristalp nog niet gelukkig. Carlo komt een dikke
50 minuten na mij binnen sukkelen en zo'n half uur hierna Ely en Elard. Ely
heeft helaas veel technische problemen met z'n fiets gehad op deze tocht en ook
nog twee maal lek gereden. Als we veel later, na genoten te hebben van een pasta
party, weer in de auto zitten denk ik toch terug naar een mooie tocht, op naar
een volgde stap in het trainen, de langduur trainingen! Intussen was het idee om
de Cristalp te rijden voor S.O.S. Kinderdorp ook geboren. Snel een afspraak met
P&O en Communications gemaakt en die ondersteunde het idee direct. Ely ging
direct uit op informatie en stap één zou een publicatie in de Alchemist zijn.
24 mei, 2001. Het trainen wordt ruw verstoord door m'n motorrij vakantie die
héél toevallig ook naar Zwitserland gaat. Toch stiekem eens kijken waar ik
straks moet gaan rijden. Als we na een paar dagen in het gebied rondrijden slaat
de schrik rond m'n hart. "Jeetje moet ik hier straks tegenop?", bedenk
ik me terwijl m'n 145pk sterke motor onder heftig protesteert op de ruim 3700
meter hoge en steile hellingen van Val de Bagnes. De route is mooi het weer is
prachtig, en de motorrij vakantie geslaagd maar bij thuiskomst blijkt al snel
dat dit geintje me één maand van m'n training heeft gekost.
Begin juni 2001. Zo langzamerhand begonnen met twee maal per week meer dan 4 uur
op de weg te trainen oftewel, 100+km! Het gaat me wonderbaarlijk genoeg goed af,
echter gaat het wel ten koste van de prestaties off-road! Iets meer balans
tussen bos en weg brengt uitkomst, maar ik moet een beetje gas terug nemen daar
m'n lichaam toch wel tekenen van overtraind gaat vertonen. Juni staat verder in
het teken van de lichte trainings ritten in de bossen rondom Bergen op Zoom.
20 juni, 2001 gaat het goed mis. Een brief van de "Association du GRC"
op de mat. Snel de envelop geopend en ik schrok toch wel even flink. Ik citeer,
"Several weeks ago, we received your pre-registration form, where after we
forwarded a payment bulletin to finalize your entry form to the 12th annual GRC.
According to our records to date, we haven't received this payment. Your
pre-registration will be cancelled if payment isn't received by July 10th."
Snel naar Zwitserland gebeld want het geld was allang van m'n rekening
afgeschreven. Gelukkig bleek al snel dat de brief en het geld elkaar hadden
gekruist. Oef, vals alarm. Een dagje later vond ik ook een e-mail met
bevestiging van het telefoongesprek in m'n mailbox, dus alles kon gewoon
doorgaan. Verder is het appartement in Verbier ook geregeld. Slechts 5 minuten
lopen van de start, weer een zorg minder.
14 Augustus 2001. Het is de dag van het vertrek naar Verbier. Ik had met Ely
rond 5 uur in de ochtend bij mijn thuis in Bergen op Zoom afgesproken. We zouden
met Ely's auto rijden. Iets later, om half 6, is Ely in Bergen op Zoom en na een
bak koffie laden we ook mijn spullen in de auto. Het is prachtig weer op
woensdag ochtend en er is gelukkig bijna geen verkeer op de weg. De route loop
via Antwerpen en Brussel naar Luxemburg, waar Ely en ik wisselen van stuur. Dan
via Metz naar Strasbourg. Bij Basel ruilen we weer van stuur en betreden we
Zwitserland en slechts twee en een half uur later zijn we al in Verbier. We
hebben een kleine 10 uur in de auto gezeten. Precies op 4 uur in de middag halen
we de sleutel van het appartement op en kunnen we ons huis voor de komende 5
dagen betreden.
15 Augustus 2001 wordt ik van luide muziek wakker rond 10 uur in de ochtend. De
muziek van U2 blijkt uit een auto te komen van een aantal Nederlandse collega
bikers. We kleden ons aan en maken een praatje met de jongens die met een groep
van 6 zijn. Het blijkt dat ze uit Berkel-Enschot komen en de Cristalp voor de
6de maal gaan rijden en leggen ons uit hoe we de eerste klim moeten rijden. Die
dag rijden we de eerste 8 km van de 131 km lange wedstrijd. Het uitzicht is
adembenemend en het klimmen valt reuze mee. De hoogte blijkt ook helemaal geen
probleem te zijn. Het kilometers lange afdalen geeft een enorme adrenaline
stoot.
16 Augustus, gaan we met de jongens uit Berkel-Enschot mee fietsen. Ze kennen de
mountainbike paden rondom Verbier goed. Ook gaan 3 mountainbikers uit Italië
mee. De paden waren mooi en de rode wijn in de berghut heeft ieder gesmaakt. We
hebben veel over de op stapel staande wedstrijd geleerd van de ervaren Cristalp
rijders. Op zaterdag is het de inschrijving en technische controle. 's Morgens
toch maar de fiets uit elkaar gehaald en helemaal op nieuw opgebouwd. Bij Ely
komen een paar kleine technische mankementen aan het licht en we kunnen ze
gelukkig snel herstellen. Toch ook maar even bij de JET Verbier, een
mountainbike speciaal zaak tegenover het appartement, om banden advies gevraagd,
daar ik niet tevreden was met de grip die ik met m'n banden had. Geadviseerd
werden Michelin Wildgrippers, niet goedkoop maar een uitstekende keuze bleek
zondag avond na de race. Bij de inschrijving op het sportcomplex van Verbier is
het erg druk doch heerst er een grote rust. Binnen een uur zijn we ingeschreven
en worden de fietsen goed gekeurd. We zijn er helemaal klaar voor. De rest van
de dag rusten we uit op ons balkon en kijken we ieder een beetje stoïcijns voor
ons uit, ieder met zijn bedenkingen. Intussen fietsen de mountainbikers af en
aan door de straat richting het sportcomplex…
De wedstrijd.
19 Augustus 2001, raceday en de nachtmerrie kan beginnen! Ely en ik waren
zaterdag al rond een uur of 10 naar bed gegaan om zeker genoeg uitgerust aan de
start te staan. Rond 1 uur in de nacht schrik ik wakker en tot mijn (erg) grote
schrik staat het kei en kei hard te regenen. "Dat wordt een natte
race", dacht ik nog bij mezelf en de wetenschap dat ik geen regenjack bij
had maakte het idee van een natte race zeker niet aantrekkelijker. Toch proberen
te slapen, nee, de zenuwen zijn te groot en ik blijf klaar wakker, "hoe
moet ik in vredesnaam de finish halen in de regen???". Ik luister, en hoor
naast het zacht gesnurk van Ely de regen kletteren tegen de ruiten. De tijd gaat
gruwelijk langzaam en zo om de 5 minuten kijk ik op de wekker of het nu nog al
geen tijd is om beginnen met de laatste voorbereidingen. Tegen kwart over vier
ben ik het beu en juist wanneer ik besloten heb op te staan schiet Ely ook uit
bed. Op het gemak omkleden en de spieren met tijgerbalsem in masseren. Intussen
ook de innerlijke mens verzorgen want dat zou de komende dag erg nodig gaan
zijn. De jongens uit Berkel-Enschot die ook in het appartementen complex
verblijven bonken even op onze deur om zeker te zijn dat we ons niet verslapen,
jeetje alleen het idee al! Ely is het eerste klaar met eten en besluit rond tien
over half vijf zich warm te gaan fietsen. Als ik tegen kwart voor 6 naar buiten
ga zie ik dat het al erg druk is met rijders. Het startveld is opgedeeld in vier
blokken. Het eerste blok is voor de wedstrijdrijders met een gele plaat. Daar
achter staan de nummers 501 tot en met 749. Dan 750 tot en met 1049 en dan het
blok waar wij in moeten gaan staan, de nummers 1051 (Ely) tot en met ik geloof
1520. Achter het laatste blok moet alle rijders hun barcode laten scannen en pas
dan ben je ingelogd voor de wedstrijd. Snel tref ik Ely weer en samen staan we
vooraan in "ons" blok te wachten op wat komen gaat! Om 6 uur
synchroniseer ik de klok van mijn fietscomputer met die van de wedstrijdleiding,
om zeker niet met de tijd mis te gaan. Een kleine 5 minuten daarna wordt ons
blok vrijgegeven en we sluiten aan achter het blok daarvoor. Weer 5 minuten
later wordt dat blok ook vrijgegeven en zo staan we met een groot start veld
voor de streep onder het spandoek met het woord "depart". Dan wordt er
in drie talen omgeroepen, "nog één minuut!". Sneller als ik verwacht
worden de laatste 5 seconden afgeteld en weg zijn we.
Binnen een halve minuut is het hele start veld in beweging. Ik wens Ely veel
succes, kijk voor me, en concentreer me zo veel mogelijk. Opnieuw begin ik aan
de klim die ik in de dagen vooraf al zo vaak gefietst heb alleen is het nu
menens. Tot aan de golfbaan rijd ik in de 32-24 versnelling tegen de 10km/h.
Dan, linksaf de steile weg op het bos in richting Croix de Coeur (2174 meter) op
de lichte versnelling en het tempo zo veel mogelijk vast houden. Het valt me op
dat het enorm stil is. Niemand praat en geen van de fietsen piept of kraakt.
Klaarblijkelijk is iedereen zeer geconcentreerd en heeft zijn/haar fiets erg
goed geprepareerd. Bij het uitkomen van het bos gaat de weg over van asfalt in
grind. Intussen begint m'n lichaam op temperatuur te komen en heel langzaam
versnel ik een beetje. Uiteindelijk voltooi ik de eerste klim in 42 minuten en
ik ben geheel niet moe. De klim is volbracht in precies 10km/h gemiddeld. De
afdaling naar La Tzoumaz is 11km lang en we zakken een 882 meter, 8% gemiddeld.
Veel tijd maak ik in de afdaling goed en tot drie maal loopt de snelheid op tot
over de 80km/h. Om precies te zijn behaal ik de hoogst gemeten snelheid
(83,2km/u) tijdens de wedstrijd in die afdaling! In La Tzoumaz sla ik wederom de
bevoorrading over, ik heb nog een half volle camelbak en genoeg eten. We zitten
op een 1292 meter als we met de 8km lange klim beginnen richting Nendaz.
Eigenlijk rijden we naar super-Nendaz om via de ski-piste af te dalen naar
hoog-Nendaz. De klim naar super-Nendaz is niet moeilijk en loopt rustig op door
het bos op de flanken van de het Rhône dal hoog boven Sion. Op 25km in de
wedstrijd ben ik op de tweede top en bemerk een kleine opstopping van rijders.
Snel heb ik door wat er aan de hand is. We moeten over een ski-piste afdalen
naar hoog-Nendaz. In de winter is dat een zwarte piste en nu moet we in de
vroege ochtend over het grasveld wat nog helemaal nat is van de regenbui de
nacht ervoor. De meeste mensen nemen het zeker voor het onzekere en lopen naar
beneden. De rijders die de poging wagen gaan bijna allemaal onderuit. Het is erg
vermakelijk tafereel voor een dikke duizendtal toeschouwers.
Ik onderneem de poging en het gaat warempel goed. Echter,
halverwege, moet er een bocht naar rechts gemaakt worden. Ik stuur naar rechts
en om de een of andere bizarre reden besluit mijn fiets de natuurkundige wetten
te negeren en links af te gaan. Een koprol kan nog net voorkomen worden! Oeps,
dit ging net goed. Terug op m'n fiets gekropen en voorzichtig verder naar
beneden. Daar aangekomen moeten we om het dalstation van een kabelbaan heen.
Weer stopt een groot aantal rijders. Ik rijd er omheen, kom de bocht om, om
vervolgens er achter te komen dat er direct om de bocht een lange trap zit. Als
enige rijd ik van de trap af waar verder iedereen liep. Een applaus van de een
paar honderd man was mijn deel voor deze actie die door het publiek enorm werd
gewaardeerd. Toen ik langs het publiek reed deed ik maar alsof het de bedoeling
was geweest en op naar de volgende uitdaging in het parcours. Vanuit Nendaz
rijden we naar Veysonnaz via een afdaling op de flanken van het Rhône dal. In
de diepte is zo nu en dan de snelweg Sion-Sierre te zien en het lekkere zonnetje
maakte het uitzicht meer dan vaak zeer mooi. Na 7 km stopt het afdalen via
smalle zeer technische single tracks en starten we een kleine klim van 257 meter
over 4 km. Niets om je zorgen over te maken dus. Aan gekomen in Veysonnaz
probeert een trompettist de rijders een beetje moed in de blazen door een
deuntje te spelen als we starten met de klim naar Hérémence. Hij had echter
wel een vrolijker deuntje mogen spelen daar ik van de zeer droevige melodie nou
niet echt vrolijk wordt. Als ik een kwartier later in de bossen van
Mayens-de-Sion halverwege de 6 km lange klim naar de top van Mont Rouge op 1890
meter zit, hoor ik zijn getrompetter nog door het bos, ach het heeft wel iets.
Op de top bij Les Collons starten we de afdaling naar Hérémence. Ik kijk eens
op met fietscomputertje en zie dat ik de vaart er goed in heb zitten. Met een
gemiddelde van 15 in het uur ben ik pas 3 uur en een kwartier onderweg, dat gaat
goed. Het is pas half 10 en we moeten om 11uur in Hérémence zijn dus nog een
extra anderhalf uur over! De afdaling naar Hérémence is technisch én erg
moeilijk. Hier besef ik pas voor het eerst dat ik na 12 jaar mountainbiken
eigenlijk nog veel te leren heb. Rustig aan begin ik met de afdaling. Eerst in
het bos, waarbij meer dan vaak moet worden afgestapt omdat de rotsen té stijl
en té glad zijn om er heelhuids overheen te rijden. Op onze nummerplaten staat
naast het nummer ook de achternaam en wat me erg op valt is dat er veel
Nederlanders in deze afdaling staan te kijken. Vaak hoor ik hop, hop, Suykerbuyk
in zuiver Nederlands!!! Op een gegeven moment staat er erg veel publiek en dat
is voor mij direct een reden zeer alert te zijn. Veel publiek betekend dat er
iets erg spectaculairs te zien is. En jawel, de erg steile afdaling over het
grasveld naar de dorpskern van Hérémence waar iedereen me voor gewaarschuwd
had. Dit is een 200 honderd meter over een grasveld welke 35% (!) bergaf loopt.
Ik slik even diep als ik het diepe dal voor me zie en kijk tegen een groot
dilemma. Als ik nu afstap en naar beneden loopt sta ik voor Jan met de korte
achternaam. Rijd ik er vanaf en ga onderuit, want daar wacht het publiek nou
helemaal op, ook. Diep ga ik achter mijn fiets hangen met m'n borst op het zadel
en knijp de hydraulische voorrem zeer hard in, tegen het blokkeren aan. Langzaam
glijdt de fiets naar beneden, een aantal keer met het achterwiel hoog in de
lucht. Ik sla een zucht van verlichting als ik onder aan het grasveld met
roodgloeiende remmen de bocht om draai en onder het spandoek "depart"
door rijd midden in het dorpje Hérémence. Ik ben halverwege de wedstrijd!
De beklimming van de Mandelon is daar. Deze berg wordt vaak de scheidsrechter
van de Grand Raid genoemd. Hier wordt bepaald wie door zal rijden en wie het
niet zal halen. Na Hérémence rijden we door Val d'Hérémence een kilometer of
wat vlak langs het riviertje La Dixence. Na een korte klim van een kilometer of
2 zijn we een meter of 200 gestegen. In Prolin is weer een tijdscontrole en
bevoorrading. Ik besluit hier maar eens goed uit te rusten. Het is intussen
tegen de middag en ik eet wat uitgebreider. Ik zit op 60 km in de wedstrijd met
een gemiddelde van nog steeds 14.7km/u gemiddeld dus het gaat goed. Rond half 11
rijd ik de tijdpost door en heb dus nog een uur tijd extra over. Ik moet om 1
uur op de top van de Mandelon zijn dus heb maximaal nog 2 en een half uur. Geen
probleem. Heerlijk is het 5 km lange vlakke pad na de tijdpost in de schaduw van
de bossen rondom Hérémence en de snelheid loopt op tot in de 33km/u. Bij
Barrage de la Grande Dixence is het klaar met de lol en moet er met de lange
klim naar de top begonnen worden. Gelukkig is de gehele klim geasfalteerd en ik
verwacht geen problemen! Na 3 km begint de klim toch aardig steil te worden en
de snelheid loopt terug van 11km/u naar 6km/u. Goed moe kom ik bij de
bevoorrading aan op de top en ik merk voor het eerst die dag dat de wedstrijd
zijn tol gaat eisen. Snel even 10 minuten rusten een Mars eten voor de benodigde
suikers en de 1 uur post door. Onaangenaam verrast blijkt dat we niet direct
afdalen naar Evoléne maar een 5 km op de top rond blijven hangen in een
rotsveld. Deze 5 km single track is slechts moeilijk rijdbaar en vergt het
uiterste van m'n kunnen en concentratie! Me enorm verkeken op dit korte stuk
begin ik pas na drie kwartier aan de afdaling naar Evoléne. Gelukkig maak ik in
de afdaling weer veel tijd goed en kom met 45 minuten extra over aan in
Evoléne. Nog een berg scheid me van de finish in Grimentz. Even Elard (een
vriend die met z'n vriendin Susanne in de omgeving op vakantie was en kwam
kijken), opbellen om te vertellen dat ik nog in de race ben en dat ik ongeveer
een 50-50 kans heb het te halen.
Elard en Susanne besluiten naar de finish in Grimentz te rijden om me daar op te wachten. Met goede moed begin ik aan de beklimming van Becs de Bosson waar Pas de Lona overheen loopt. Na een korte maar gemene klim kom ik in Eison aan waar de een na laatste tijdspost zit. Hier worden we officieel getimed. Intussen ben ik 8 uur 24 minuten onderweg met een gemiddelde van 11.3km/u, GRRR, veel tijd verloren op de top van de Mandelon. Een tijd tussen de 11 en 12 uur is realistisch en heel goed voor een eerste deelname dus ik ben op voorhand al tevreden. Toch al best vermoeit volg ik de single track naar Saint-Martin waar de weg definitief naar boven zal lopen. Op een gegeven moment kruis ik de La Brogne maak een kleine stuurfout met grote gevolgen. Het voorwiel verliest alle tractie op de glibberige rosten en schiet met een noodvaart 10 meter lager de steile rivier bedding in. Als ik een 15 minuten later besef wat er gebeurd is blijkt dat ik door een nabij gelegen EHBO post uit de diepe rivierbedding ben gehaald. Een dichte struik en mijn camelbak hebben de val sterk gebroken maar toch heb ik fikse klap van een van m'n trappers in mijn onderrug op de ruggenwervel gekregen. Met nog 41km te gaan besluit ik toch door te gaan, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen nu op te geven. De pijnstiller die ik van de EHBO arts had gekregen werkt goed. Helemaal uit concentratie vervolg ik het pad en knikker nog twee maal over de kop gelukkig zonder gevolgen. Vanuit Saint-Martin is het 10km tot de laatste tijdpost bij La Vieille die om half 5 sluit. Na een 2 km gaat het niet meer en ik besef dat het een lijdensweg naar boven zal worden. 500 Meter fietsen wordt afgelost met 500 meter lopen. Rillend van de pijn haal ik de post met slechts 8 minuten over maar ik ben er! Niets kan me van de finish afhouden. Over de komende 26km mag 3 uur worden gedaan. Als ik door een knappe Zwitserse dame wordt gemasseerd aan m'n rug zie ik dat om half 5 een lint over het pad wordt gespannen. Een groot aantal rijders halen de post niet en de startnummers worden van hun fiets geknipt. Hun teleurstelling is groot en ik ben blij dat me dat lot niet beschoren is. In de post heerst een oase van rust en de meeste bikers die nu aanwezig zijn hebben de post net als ik op hun laatste krachten bereikt. Na een massage van 20 minuten een half suikerbrood en een pak Ice Tea begin ik de 3 km lange reis naar de top. Samen met twee Zwitsers en een Amerikaan loop ik de post uit. Hier is geen pad meer. Te voet met de fiets aan de hand lopen we de Alpenweide op en ik kijk met erg koude rillingen naar de 600 meter hoge muur waartegen we op moeten. We volgen de vlaggetjes met "TCS" en na een kilometer loopt het pad op. Moeizaam, heel moeizaam gaat het omhoog. Drie, vier stappen zetten een minuut rusten. "It's hell, sear hell", hoor ik de Amerikaan achter me klagen. "It's mend to be hell", hoor ik een van de Zwitsers terug zeggen. Halverwege de klim is het pad veranderd in een losse grind massa die ruim 25% berg op loopt. Hoog boven ons staat in de vrieskou een honderdtal mensen ons aan te moedigen maar het helpt niet meer. Hel, meer dan hel, het is onmogelijk te beschrijven hoe zwaar het is. Dit is zonder twijfel het meest zware wat ik ooit in m'n leven heb gedaan. 100 Meter voor de top heb ik geen kracht meer. Volledig uitgeput hang ik op m'n fiets totdat ik plots wankel. Iemand vanuit het publiek is naar beneden komen rennen en brengt mijn fiets naar boven.
Als ik na 5 minuten op handen en voeten boven kom gekropen staat ze netjes met mijn fiets klaar. Iemand anders geeft me een paar sneden suikerbrood en een glas Cola. Langzaam kom ik bij, kijk om me heen en kan alleen bij het adembenemende uitzicht het volgende bedenken, "het is hemel en hel tegelijk". Iemand wordt met een open botbreuk per helikoper afgevoerd, een ander in thermodekens gewikkeld zit met onderkoelings verschijnselen terwijl de ondergaande zon boven de Mandelon waanzinnig prachtig is. Op ruim 2800 meter vriest het in de avondzon al een graad of 5. Een kleine afdaling naar Lac de Lona volgt en nog één maal klimmen. Met een pijnlijke rug en verkrampte benen kom ik op het hoogste punt van de wedstrijd, Basset de Lona op 2992 meter. Nu is het 15 km lang 1570 meter afdalen naar Grimentz via Lac de Moiry een prachtig groenblauw stuwmeer wat prachtig glinstert in de ondergaande zon. In de afdaling leef ik weer helemaal op, dit is leuk! Met ruim 60km/u en een grote grijns op m'n gezicht raas ik over het rotsige en erg hobbelige pad naar het stuwmeer. De laatste 5 km lopen door de rivierbedding van de La Gougra in Val d'Anniviers. Ik bereik Grimentz sneller dan ik verwacht. Nog over een klein grasveldje heen en ik word nog door nog veel publiek aangemoedigd. Vele male luidt "bravo". Vlak voor de tent waarin de finish is staan Elard en Susanne, ze nemen nog snel een foto. Ik draai de tent in en maak met m'n laatste krachten nog een wheelie, "the show must go on". Eindelijk sta ik op de finish, "ik heb het gehaald, yezzzz". Kort wordt ik geïnterviewd voor de Zwitserse TV (helaas niet Eurosport hoewel er sommige jaren wel eens beelden getoond worden) en dan is het avontuur over. Elard neemt m'n fiets aan en brengt die naar de wasserij. Susanne heeft mijn camelbak en helm aangenomen. Snel mijn ouders bellen, de goede mensen zitten de hele dag in spanning. Ik krijg mijn moeder aan de lijn en als ik vertel, "ma ik heb het gehaald" hoor ik een paar kreten in Nederland. Schijnbaar zaten ze met wat visite te wachten op de uitslag. Een half uur later zitten we in de auto terug naar Verbier. Intussen moet ik helaas vernemen dat Ely de finish niet gehaald heeft. Hij kwam net tijd te kort om de Mandelon te beklimmen. Tijdens de wedstrijd heb ik ongeveer 20 liter water gedronken en een geschatte 12.000 kcal energie verbruikt en heb ruim 4 kg gewicht verloren. De officiële uitslag van de wedstrijd is als volgt:
Positie Naam (land) Verbier -Eison Eison - Grimentz Tijd over 131 km Verschil Gemiddelde snelheid
1 Christophe Manin (F) 4:34.02 1:50.21 6:24.23 20,447
2 Daniel Paradis (CH) 4:33.50 1:52.11 6:26.01 -1.38 20,361
3 Thomas Dietsch (F) 4:29.23 1:57.34 6:26.57 -2.34 20,312
4 Gilles Delion (F) 4:33.58 1:54.22 6:28.20 -3.57 20,239
5 Thomas Bürgi (CH) 4:37.45 1:52.15 6:30.01 -5.38 20,152
74 Julien van Montfort (NL) 5:24.38 2:24.19 7:48.57 -1:24.34 16,760
920 Arnie Suykerbuyk (NL) 8:24.23 4:42.32 13:06.56 -6:42.32 9,988
DNF Ely Tuhumury (NL) DNF DNF DNF DNF DNF
's Avonds rond half tien ben ik terug bij Ely. Na een heerlijk warme douche praat ik samen met Ely, Elard en Susanne de wedstrijd nog na. Hier blijkt dat Ely zeker de tijdpost van Evoléne of tenminste de top van de Mandelon nog had kunnen halen en hij de mooie maar o zo moeilijke passage van de Mandelon heeft moeten missen. De mensen van de tijdscontrole na Hérémence hadden geadviseerd niet verder te rijden omdat het verspilde energie zou zijn de Mandelon over te fietsen, jammer. Op de vraag van Ely, "volgend jaar weer??", kreeg hij een direct en zeer stellig "neen, nooit meer", van mij te horen. De andere dag was dat antwoord ook al het tegenovergestelde en heb ik me direct weer ingeschreven voor de wedstrijd van volgend jaar welke op 25 augustus 2002 is. Het doel voor mij zal dan zijn, finishen in 10 uur. Ely wilt revanche en gaat dan voor de finish, weer de 131km lange wedstrijd. We hebben nu een voordeel, we kennen het parcours en weten waar we op moeten letten bij de lange voorbereiding. Voor S.O.S. kinderdorpen waar het allemaal mee begonnen is, betekend het behalen van de finish dat 143 collega's samen 5080 gulden geven voor het goede doel, waar Ely en ik enorm blij mee zijn! Samengevat, "missie geslaagd, doel bereikt…"
Dit verhaal is opgedragen aan m'n ouders voor alle hulp en jullie zorgen, m'n vrienden omdat ze me zo vaak hebben moeten missen in de weekenden omdat ik trainde, en speciaal voor Elard en Susanne. De wetenschap dat ik niet alleen bij de finish aan zou komen heeft me over Pas de Lona heen geholpen. Rini voor alle moeite met het bestellen van de (vaak exotische) onderdelen, ik moet een laste klant voor je geweest zijn! Bedankt allemaal…
Extra info is te vinden op www.grand-raid-cristalp.ch of www.verbier.ch
Arnie Suykerbuyk