In 2002 vroeg een vriendin en galeriehoudster of ik een graf wilde maken voor haar overleden echtgenoot. Vanaf dat moment is in wisselwerking met volgende opdrachtgevers, een samenwerking ontstaan, die er nu toe geleid heeft, dat een nieuwe methode van rouwverwerking voor de nabestaanden, zich heeft verweven met mijn werk als keramisch kunstenaar. Een afsluitsteen op het graf, heeft voor de rouwende, ook de betekenis van enigszins een vervolg gekregen, door de wederzijdse uitwisseling, uitgedrukt in een uniek beeld. Al schetsend en boetserend komen opdrachtgever en kunstenaar tot een idee en mogelijke uitwerking in klei en vervolgens in hoogwaardig gebakken steengoed als grafplaat. 
Klei en steen zijn de elementen van onze architectuur en daarom ook van onze vormgeving. Een graf een identiteit geven, is lange tijd vermeden. De wil om het wel te doen komt gezien mijn ervaringen voort uit de levendigheid t.a.v. een overledene,  in de herinnering van de nabestaanden. Beeldend hier vorm aan geven met een blijvende identiteit,  verlevendigd in de gedachtenis, het respect voor iemand. Net als een goed verhaal of spreuk telkens voorgelezen mag worden.  Een individuele betekenis wordt steeds meer op prijs gesteld in de persoonlijke beleving.
Het overleg nodigt uit tot vernieuwingen in mijn keramisch vakmanschap en vernieuwingen in de ter aarde stelling; waar ik nu met  respect sinds 6 jaar in deel.
Victor Benckhuijsen.